در تمادى قرون زبان‌زد خاص و عام ، وصيت شهرتشان در دورترين نقاط دنيا طنين‌انداز شده است ، مانند شمس الدّين تبريزى كه جاذبه معنوى او شور و غوغاى عجيبى در نهاد مولانا جلال الدّين رومى - صاحب مثنوى - ايجاد كرده و چنان او را مجذوب و شيفته خود ساخته كه غزليّات ديوان خود را به نام « شمس » و اظهار علاقه و دلبستگى به آن عارف بزرگ به نظم آورده است . و مانند شيخ محمود شبسترى صاحب گلشن راز كه در عصر سلطان محمّد خدابنده از سلاطين مغول ، در تبريز ظهور نموده و كتاب گلشن راز را در هجده‌سالگى به نظم آورده است و فضلا و عرفاى بزرگ كه با نوشتن شرحهاى مختلف هر كدام به قدر ظرفيّت خود از معانى آن ، معارف كلّى اقتباس نموده و به رشته تحرير آورده‌اند . از ديگر عرفا و بزرگان آن خطّه ، عارف كامل ، و جامع اسرار معرفت و تحقيق ، خواجه محمّد بن صدّيق كججانى را بايد نام برد ، كه اين رساله به قلم حسن بن حمزة بن محمّد پلاسى شيرازى در شرح حال و سخنان معرفت‌آميز آن عارف بزرگ نگارش يافته است كه ابتدا به زبان تازى بوده و بعدا نجم الدّين طارمى در سال 811 هجرى با اشاره شيخ الاسلام